جدید به قدیم
در روز خبرنگار، فرصتی پیش میآید تا بهطور ویژه از خبرنگارانی که در هر شرایطی برای انتقال حقیقت و آگاهیبخشی به جامعه تلاش میکنند، یاد کنیم.
این روزها که به مناسبت روز خبرنگار از خبرنگاران یاد میشود و به انحاء مختلف به خاطر رسالت بزرگی که بر دوش دارند تقدیر میگردند،جا دارد که یادی کنیم از خبرنگاران بی پناه و بی سپر غزه که مردانه میایستند و روایتگر دردها و رنجهای مردم سرافراز آن سرزمین مظلوم هستند.
هفدهم مرداد در تقویم رسمی کشور به عنوان روز خبرنگار ثبت شده است و مناسبت آن شهادت محمود صارمی خبرنگاری است که با قلمش از دگم اندیشی و افراط گرایی حاکمان واپسگرا و قرون وسطایی وقت افغانستان می گفت و می نوشت و در آخر وجود قلم را تاب نیاورده و حرمتش را شکستند و فریاد حق طلبی یک خبرنگار را با گلوله و باروت خاموش کردند.
رهبر انقلاب در دیداری که با رئیس جمهور و اعضای هیأت دولت داشتند، وجود ضعف در کار رسانهای دولت سیزدهم را به دفعات گوشزد کردند. «کارآمدسازی فعالیتهای رسانهای دولت» تذکر صریح رهبر انقلاب بود.
به مناسبت هفدهم مردادماه سالروز شهادت شهید محمود صارمی خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران که بهروز خبرنگار، نامگذاری شده است بر خود وظیفه میدانم به پاسداشت تلاشهای همکارانم در خط مقدم اطلاعرسانی، صمیمانهترین تبریکها را نثار پیامبران حوزه رسانه کنم. کسانی را وحی پیامرسانی را به اذن مردم گرفتهاند و آگاهی بخشی را بر خود حجت قرار دادهاند.
تقویم ورق خورد و رسیدیم بهروز خبرنگار، روزی برای اقشاری که شاید در این شرایط کنونی، تنگناها و فشار اقتصادی، با مشکلات عدیدهای دست وپنجه نرم میکنند اما دغدغه و هموغمشان روایتگری و اطلاعرسانی برای رفع مشکلات جامعه است و اهتمام تزریق امیدهای زندگی برای همنوعان خود. افرادی که در کشاکش بحرانها و چالشها از کرونا، سیل و زلزله تا حوادث غیرطبیعی و تحریمها پایکار هستند و برای تهیه خبر و گزارش دل به حادثه میسپارند. اشخاصی که بر اساس سبک و سیاق حرفهشان، دنیا را بیشتر از منظر خبر میبینند از قاب رویدادها و حوادث...
زمان، شتابان درگذراست و هیچ نیرویی قادر به توقف آن نیست. روزها میآیند و میروند با یکچشم برهم زدنی 17 مرداد روز خبرنگار فرارسید. روزی برای پاسداشت قشری از جامعه که بدون وجود آنها، مطالبه گری معنا ندارد.
بهراستی چه زیباست اندیشهای که در مقابل قلم زانو زند و واژههایی که در خدمت بیان حق برآید.
با یکچشم برهم زدنی 17 مرداد فرارسید. روزی به نام خبرنگار. روزی که بهاندازه موهای سرت برائت پیام تبریک میفرستند. روزی که تو را به عرش میبرند و پرچمدار و طلایهداران جبهه آگاهی و چشم بینا و زبان گویای مردم میخوانند و ستایشت میكنند؛ و فردای این روز، به بهانههای واهی تو را از عرش به فرش میکشانند. درد مشترك خبرنگارانی که این حرفه را بهعنوان شغل انتخاب کردهاند، كم نیست.
کار خبرنگاری را با روزنامه صبح ساحل از دوران دبیرستان و روی یک اتفاق شروع کردم.
