هشدار آخرَ آب
در سالهای اخیر، ادبیات علمی مرتبط با هیدرولوژی، اقلیمشناسی و مدیریت منابع آب بهطور مداوم بر این نکته تأکید کرده است که گستره وسیعی از مناطق نیمهخشک جهان ازجمله ایران، اکنون وارد مرحلهای جدید از تغییرات پایدار اقلیمی شدهاند؛ مرحلهای که در آن کاهش محسوس بارشها، جابهجایی زمانی الگوهای بارندگی، افزایش دما، تشدید فرآیند تبخیر-تعرق، و ناپایداری رژیمهای هیدرولوژیکی، بهصورت همزمان و متداخل بروز مییابد. در این چارچوب، ارزیابیهای مبتنی بر پایشهای دورهای و تحلیل دادههای اقلیمی نشان میدهد که وضعیت بارشها در سال آینده به احتمال قوی بدتر از سال جاری خواهد بود و این روند صرفاً یک نوسان طبیعی کوتاهمدت تلقی نمیشود، بلکه بخشی از یک الگوی پایدار و عمیق تغییرات اقلیمی در منطقه است. ازاینرو، سیاستگذاران و نهادهای مرتبط موظفاند رویکرد خود را از «مدیریت واکنشی» مبتنی بر امید به بهبود مقطعی بارش، به «مدیریت پیشدستانه و مبتنی بر تابآوری» تغییر دهند و کشور را برای مواجهه با بدترین سناریوهای محتمل آماده سازند.
1404/09/19 08:43
مرتضی فاخری
